My body is a temple, until it isnāt
Een auto-fictieve theatervoorstelling van twee (trans) non-binaire geliefden tijdens hun persoonlijke zoektocht naar lichamelijkheid, identiteit en gender. Tegen de achtergrond van een steeds radicaler wordende wereld, verkennen zij een meer onbevangen, niet-verontschuldigende houding door hun lichamen te claimen als bouwplaats ipv tempel.
Centraal op het podium staan twee in elkaar gevouwen, verwrongen aluminium kubussen, deels bedekt door semi-transparante latex gordijnen. Dit decor doet zowel denken aan een nachtmerrie-achtige operatiekamer als wel aan een industriƫle cocon of levensgrote driedimensionale puzzel. In elk geval belichaamt deze ruimte de binnenwereld van An en Lucian, dit is hun ruimte! Hier hoeven zij zich niet te verontschuldigen en kunnen zij schaamteloos hun trans identiteit onderzoeken.
Beiden hebben een curieuze en complexe relatie met hun lichaam, als gevolg van dysforie, eindeloze pogingen tot acceptatie van hun biologisch toegekende geslacht, maatschappelijke opgedrongen transfobie, of ook gewoon omdat lichamen vervreemdend kunnen zijn. In elk geval proberen ze grip op deze lichamelijkheid te krijgen door het aan te passen aan hun eigen idee. Ze experimenteren met ortheses, lichamelijke sculpturale verlengstukken die het hen mogelijk maken alles te herdefiniƫren. Dit herdefiniƫren gebeurt hardop met publiek als deelgenoot. Nieuwe extensies worden uitgeprobeerd, met oude overtuigingen wordt afgerekend. Steeds opnieuw het mes er in, letterlijk en figuurlijk.
Hun lichamen worden benaderd als een bouwplaats: onaf, veranderlijk en in voortdurende transitie. Deze claim verschuift het perspectief: weg van seksualisering, misgendering en dysforie, richting spel, plezier, euforie en zelfbeschikking.